Wij overtreffen de vraag!

De 'makkelijke' weg

Om op de hoogte te blijven van relevante ontwikkelingen in het onderwijs ben ik sinds jaar en dag geabonneerd op meerdere vakbladen. De meest interessante artikelen bewaar ik in een map die ik met regelmaat tevoorschijn haal om er doorheen te bladeren. Zo ook vandaag.

Wanneer ik de artikelen op een rijtje zet constateer ik dat ik met name artikelen bewaar die dicht bij mijn eigen onderwijsvisie liggen: in de kern zijn kinderen nieuwsgierig en het leren moet daarom uitdagend zijn, kinderen moeten uitgedaagd worden, de grenzen moeten telkens weer verlegd worden. Dat lees ik terug in ‘Van uitdagend leren naar een growth mindset’ (art. ‘I cannot yet’ – PO Magazine, november 2018). Wel bemerk ik dat ik de artikelen nu (als consultant) met een andere bril lees, andere vragen stel, dan als onderwijsprofessional – als schoolleider, directeur of bestuurder.

Dagelijks ben ik in gesprek met onderwijsprofessionals op alle niveaus, van primair onderwijs tot aan de academische wereld, van speciaal onderwijs tot ROC’s. Ik spreek met bestuurders, toezichthouders, intern begeleiders, opleidingsmanagers, MR-leden en leerkrachten. Dat zijn veelal inspirerende gesprekken die getuigen van visie naar voren en bevlogenheid om die toekomst aan te gaan. Wat me daarbij opvalt is dat, wanneer het gaat om de zoektocht naar een nieuwe collega (waar onze betrokkenheid vandaan komt), er toch nog vaak naar het klassieke profiel van onderwijskundig leider wordt gegrepen. Wanneer je, als voorbeeld, aan leden van een benoemingsadviescommissie voor de werving van een nieuwe directeur van hun basisschool vraagt wat nu écht van belang is zal ‘ervaring als schoolleider’ een veel gehoord antwoord zijn.

“Waarom benoemen teamleden toch zo vaak specifieke onderwijservaring als belangrijk?” En waarom gaan bestuurders daar dan zo ‘makkelijk’ in mee? (ook wanneer het team onderwijskundig sterk onderlegd is). Prikkelend: is het de ervaring die dat schoolteam zal doen uitdagen, verder brengen? Of zit dat ook, of misschien juist wel meer, in karaktereigenschappen, in competenties? Is het niet spannender om de status quo aan te vechten (“want onderwijs moet écht anders (!?)”) en het avontuur aan te gaan met iemand die buiten de kaders denkt en acteert, een team uitdaagt doordat hij of zij nieuwe vragen stelt; vanuit een andere invalshoek het gesprek aangaat, met het team, maar ook met ouders, met het bestuur. Ligt het niet meer in de lijn om juist niét voor de ‘gemakkelijke’ weg te kiezen. Ook wanneer je bedenkt dat de rol van schoolleider ook inhoudt dat je verbinding maakt met de omgeving, dat je kennis hebt van zorg(structuren) en communicatief zeer vaardig moet zijn (denk aan mondige ouders).

Een (belangrijke) kanttekening: er is niets mis met ervaring, en ook is niet gezegd dat iemand met ervaring teams niet zou kunnen stimuleren, in het geheel niet. Ervaren professionals met een intrinsieke nieuwsgierigheid naar collega’s en kinderen zijn goud waard. Wél durf ik te adviseren om de ‘eis’ van specifieke onderwijservaring los te laten. Om je te laten verrassen, te durven twijfelen en de uitdaging aan te gaan om met nieuwe inzichten het vertrouwde en o zo belangrijke werk te verrijken. Aanvullend en faciliterend te zijn op de onderwijskennis die al op de scholen aanwezig is.

Met deze laatste opmerking in het hoofd kijk ik met enige schaamte naar de artikelen die ik heb verzameld. Artikelen die mijn eigen inzichten ondersteunen. Die herkenbaar zijn en daarom bij me passen, comfortabel zijn, vertrouwd.

Ik neem mezelf voor om ook artikelen die mijn visie betwisten te bewaren. Want deze dagen me uit en zetten me aan tot denken, brengen me naar een hoger niveau. Nooit meer de makkelijke weg!

 

"Ik wil je uitdagen met stellingen rondom werving in het onderwijs en jou vragen hierover mee te denken. In dit eerste artikel De ‘makkelijke’ weg, ben ik op zoek naar reacties vanuit het werkveld. Eens, oneens, of een genuanceerd ‘ergens tussenin’. Klopt het dat ervaring nog van het grootste belang wordt geacht? Ik nodig je uit hieronder te reageren of via c.brouwers@spijtenburg.nl"

Reageer

Carlo Brouwers, Managing Partner
Auteur
Carlo Brouwers, Managing Partner
Publicatiedatum
29-1-2019 12:21

Het laatste nieuws

Pakweg een jaar geleden schreef mijn collega Carlo Brouwers het artikel 'De makkelijke weg'. Hierin vroeg hij zich openlijk af waarom in het onderwijs bij de werving van nieuwe collega’s toch zo vaak voor ervaring wordt gekozen als harde (leidende) eis. Is het maken van verbinding met de omgeving, dat je kennis hebt van zorg(structuren) en communicatief zeer vaardig moet zijn (denk aan mondige ouders) ook niet van groot belang? Het heeft te maken met het niet blindstaren op die ene eis, er is meer. Stel jezelf in staat om buiten de kaders om te denken.
Lees meer
Laat ik als eerste beginnen met het uiten van mijn grote RESPECT voor onze zorginstellingen, overheid en alle andere cruciale beroepen/instanties die ik hier niet noem, voor hun inzet in de strijd tegen het coronavirus! Als het aan mij ligt is de oplossing of de rem op deze sluipmoordenaar liever gister dan vandaag gevonden. Daar wil ik het in dit stuk verder niet over hebben. Ik wil nu vooral even inzoomen op wat er op dit moment gebeurt in het onderwijs, de sector waar ik veel in werk.
Lees meer
Mogen we even binnenkomen? Het zijn Els en Pim, ouders van Myrthe uit groep 8. Els ken ik van gezicht, waarschijnlijk van de ouderraad. Pim ken ik van de mail. Pim stuurt al vanaf het begin van mijn aantreden als interim directeur mails. Het onderwerp in deze mails is het vertrouwen in de schoolleiding en keuze van de leerkracht voor hun dochter.
Lees meer
Blijf jij op de hoogte?
Schrijf je dan in voor onze nieuwsbrief en mis niks binnen éen van onze branches!
Spijtenburg gebruikt cookies om bepaalde voorkeuren te onthouden en vacatures af te stemmen op je interesses. Meer weten?
Close